Artık Korkuyormuşum

Geçen hafta bir kere denemiştim, bu hafta başından itibaren her sabah 06:10’da kalkıyorum, 06:40’da evden çıkıyorum, bizim yokuşu tırmanıyorum, Harbiye’den simitçiler, koşanlar arasında geçiyorum. İstanbul’u sevebilmeyi anlıyorum, devam ediyorum, Taksim Parkı’nın yanından geçiyorum, ayakkabım ve asfalt erisin gitsin, çıplak ayaklarım toprağa değsin istiyorum.

Bugün yine Taksim Meydan’ında hiç trafik olmadığı için ana yollardan yürüyüşümde hiçbir duraksama olmadan geçtim. Hava sabah o kadar güzel oluyor ki, tertemiz, hafta sonu karınca parkına benzeyen Beyoğlu tek tük koşan turistler, geceden kalanlar dışında bomboş. O sırada yanımdan beni uzaktan beri kesmekte olan herif yaklaşıyor ve dibimden geçerken böyle sessiz bir şekilde havayı içine çekiyor, bir şeyler söylüyor ve geçip gittikten sonra da arkasına bakmaya devam ederek mırıldanarak bir şeyler söylüyor. Ben hiçbir şey yapamıyorum, eskiden olsa, birden bağırmaya başlar “ne dedin yüksek sesle söyle, duyamıyorum” diye bağırırdım. Fakat şimdi korktuğumu fark ettim, haksız bulunmaktan korkuyorum, diğer geçenlerin baksana kadının üzerindeki bluz dar, eteğinin bak bi tarafı kısaymış, adam ne yapsın gibi şeyler akıllarına geleceğini düşünüyorum, ve susuyorum. Sonra bütün yürüyüş boyunca ben nasıl bir insan oldum diye onu düşündüm. Ortam yapmış olsun olmasın, nasıl bu kadar korkaklaştım anlamadım, yaşım ilerledikce varligima gelecek tehditlerin hepsinden korkar oldum. Eskiden göze alabileceklerimi alamamaya başladım. Bu kendime daha fazla değer verdiğimden değil, sanırım sonun gerçek oldugunu her gun bir kez daha hatırlamaktan ve kafamın icine daha cok yer etmesinden.

Taharetlenenlerden misiniz, taharetlenmeyenlerden mi?

Elimde değil, taharetlenme eyleminden hep iğrendim. Alafranga tuvaletlerdeki klozetin içindeki o uzun boru’dan, alaturka’larda yerde duran plastik sürahiden.

Simdi yaptığım araştırma sonucu öğrendim ki bu taharetlenmenin de değişik modelleri varmış,
bazıları hiç el desteği almadan sadece tazzikli sudan yararlanıyormuş, bazıları el yardımı olmadan asla diyorlar, bazı kadınlar her iki tuvalet tipi için kullanıyorlar, bazıları erkekler gibi tek. Bu farklılaşma, yaş, cinse pek bakmıyor. Hatta Japonya'da ki ıslat kurut metodu olduğunu düşünürsek millete de bakmıyor... Devamı var....

David Blaine, Ata, and all the rest

Voyeurism: a prying observer who is usually seeking the sordid or the scandalous
Voyeur: someone who does the act of voyeurism.
, And let’s call someone who becomes the object of the act voyeurism is called a watch-object (made-up word).

Although these words had sexual connations just a decade ago-since the 90s we all have become voyeurs and eager objects of watch thanks to different media channels.

For me, the act started with an MTV Show “ The Real World” Los Angeles in 1993 (apparently the show was on air since 92, but I missed the first season) . I enjoyed watching the cast who were around my age, I devotedly sat in front of their bickering, love interests, and ambitions. I sided with some of them and disliked some of them. I discussed them with my friends. And to all this, I became addicted, it became one of my favorite shows, the real lives of my peers across the ocean. No imagination invested, no acting required, just the lives of people like me. I strongly disliked Puck and discussed what an asshole he was, do not caring if I wanted to observe Puckalikes, I did not need to look very far away than my university dorm.

Overtime reality shows diversified to satisfy us voyeurs needs, more extreme people were casted at more extreme situations. The more bickering the better, the more opposite belief clashes , the better.

Reality shows with potential brides, grooms, and mother in laws; shows with very large people dieting, shows with just being locked into a house with ten other people for two months- found a very wide audience. Young men and women actually enjoyed choosing their alleged life partners on a live TV show. These so called contests all had big prize moneys associated with them. Although the money itself was an incentive enough to participate, most of these people seemed to enjoy displaying themselves on TV. Last year one of the contestants, Ata, on the bride-groom shows OD’d. We read and watched the news of his death as a continuation of the show that had just ended a couple of months ago. Then the show and its likes were held responsible by the public and media. But the show itself is not a living organism, it is just a channel that meets the voyeur and its objects, who are both enthusiastic to enroll in their roles.

Then comes the likes of David Blaine, some may argue he is one of a kind. But I see him as an extention of what people are willing to go through to reach the pinnacle of being a watchee . He wants to become the highly admired object of the voyeurs, by doing a display act that most of its watchers would dare not to do. He is actually risking his life doing the acts. He has been hospitalized more than once. He is the personification of utter disrespect for the human life. I am not sure how the mother of a boy who is struck with a terminal illness and struggling to hold on to his life, feels towards Blaine who is so on the verge of letting go of his life just for a record for holding his breath longest. Disregard for our lives is a personal matter, and we may choose to live more dangeorusly, take more risks and so on. But to make this a public matter tells much more about Blaine and us voyeurs.

Köpekler ve İnsanlar

Pazar günü Çeşmealtinda erken kalktim, yuruyuse cikmak icin babamin kalkmasini bekledim, cunku bahcede iki tane kopek var, ve bir tanesi geçen sene Muzafferi isirmisti, ayni seyin benim başıma gelmesini istemiyorlar.

Köpeklerimiz bağlandı ve ben Çeşmealtı'nın kasabasına doğru yola çıktım. Yürüyüşümde köpeği ile yürüyen bir kadına, bir adama ve küçük bir kız çocuğuna rastladım.

Kiz çocuğu yavru bir Husky'nin arkasından yetişmek için tasma kayışı hayvanın boynunda, koşar adımlarla boynu dik atkuyruğunu sallaya sallaya yürüyor. Dikkat çektiğinin bilincinde.

Kadın, av köpeğini kayışından salmış, köpek önde o arkada kayış elinde sabah yürüyüşünü yapıyor.

Adam da benim gibi gazete almaya gelmiş, çok görkemli bir kurt köpeği var yanında, tasma yok. Fakat adamın elinde bir sopa var, bakkalın önünde köpeğe sopayı sallıyor "bekle burda, yoksa dayağı yersin, bekle diyorum, kıpırdama, bekle, bekle"

O adam, kadın, çocuk;köpeklerde insan ilişkileriyle belki de tatmin edemedikleri duygulari tatmin ediyorlar. İtaatkar, sevgi dolu, kolay affeden köpeklerde.

Evcil köpeklerin yaratılmasında insanlar Tanrı'cılık oynamış. Diğer çoğu hayvanlar evrimlerini "şanssal" koşullarda yaşıyor olsada köpeklerin evrimini insanlar "üretim evlerinde" kendi işlerini yaşayacak özelliklerin sürekalmasını sağlamışlar. Koruyuculuk, avcılık istenilen özellikler; sürekli havlama, itaatsiz davranışlar istenmeyen özellikler. Köpekler ile insanlar arasında tek taraflı sözde bir dostluk yaratilmis. Günümüz köpekleri ve sahipleri arasındaki ilişkiyi; yarattığı yaratık ve Victor Frankenstein'ın ilişkisine benzetiyorum. Yaratıcı rolüne soyunma müthiş isteği ile insan ve onun masum kurbanları. Bugün çoğu insanın yanındaki "dost" aslında insan olmasaydı olmayacak bir yaratık, ve varlığını borçlu olduğu insana, sadık, kuyruklarını sallıyor.

İpek Böceği Beslemek

Ben İzmir'de ilkokuldayken (1978-1983 ) bizim okuldaki çocuklar gibi bende ipek böceği beslerdim. İlkokulumuzun önünde birisi olur ve küçük kurtçuklar satardı. Biz de hemen defterlerimizden bir kaç sayfa koparıp kenarlarını bir kalem yardımı ile büzüştürüp kurtcuklarımızı eve taşiyana ve daha uygun bir barinaga-genelde ayakkabı kutusu- koyana kadar beşikçikler yapardık. Daha sonra beslemek için dut yaprağı toplamak gerekirdi, ben babamı arayıp, işten gelirken dut yaprağı toplamasını söylerdim-neden kendim toplamazdım hiç bir fikrim yok, herhalde boyum yetişmezdi. Mutlaka bir kaç ince dal da koparmasini söylerdim ki ayakkabı kutusunda gerçek bir ağaç ortamında hissedebilsinler kendilerini. Bir de kurtcukları aldığımız adam da ipekböceklerinin koza yapabilmeleri için dallı yapraklı bir ortama ihtiyaçları olduğu konusunda uyarırdı. Kurtcuklar çok hızlı bir şekilde şişko bir ipekböceğine dönüşürdü. Dut yaprağı yetiştirmekte zorlanırdım bazen, tüketim hızları inanılmazdı. Gece yattığımda kıırt kırt onların yaprak yeme sesini duyardım, açıkçası hafif iğrenirdim, hele iyice şişkolaştıklarında okşadığımda o hafif kaygan ipeksi dokudan çok kötü olurdum. Bir süre, ipek'in ipek böceklerini ezerek derilerini kullanarak yapıldığını sandığım. İğrenme, acıma, anne sevgisi.. her şeyi bir arada hissettim. Sonra ipek'in kozalardan yapıldığını öğrendim ve rahatladım. Daha sonra kozalardan ipek yapabilmek için kozanın delinmemesi gerektiğini o yuzden, ipek böceklerinin kozalarını delip kelebek olarak hayatlarının son dönemini yaşayamadan kozaların içinde böceklerle kaynar suya atıldığını ve bir üretim tesisinde kazanlarda can verdiklerini öğrenince yine kötü oldum.

Ben hiç bir zaman kelebeklerin kozadan çıkışını göremedim. Koza örmeye başlarlardı, o süreci itina ile izlerdim. Bir koza sadece tek bir iplik ile yapılırmış, ilk önce destek kısımları, sonra dış ağı en son da iç ağı tamamlarmış. Ve bir koza 800 m civarında ipek ip ile yapılırmış! Bu kadar enerji harcadıktan sonra yine enerji depolamadan nasıl metamorfoza giriyorlar bilmiyorum, herhalde önceden yedikleri yapraklar yetiyordur.
Kozalar tamamlanır, bir süre geçer biz Çeşme'ye giderdik. Döndüğümüzde delik kozalar ve odanın her tarafında dağılmış ölü kelebekler bulurduk.

Benden sonra Muzaffer'in ipekböceği beslediğini hatırlamıyorum. Bir yıl geldi satıcılar okula mı gelmedi, yoksa çocuklar ilgisini kaybetti bilmiyorum, ama ne zaman dut ağacı görsem aklıma gelen, beslediğim onlarca ipekböceği.

Şimdi hatırladım bir de yumurtlarlardı, minik minik bir sürü yumurta, ama o yumurtalardan bizim evde bir şey çıktığını hic görmedim.

İpek'in bulunusu M.Ö. 3000 yıllarında Çin'de, hatta internette bazı kaynaklarda daha oncesinden bile bahsediyorlar fakat kanıtlanabilir tarih M.Ö. 3000. Ipekböceği ve ipek arasında baglantının ilk bulunusu ile ilgili cesitli yorumlar, hikayeler var, cogu da İmparatoriçe Xi-Ling-Shih'e ithaf edilmiş. İlk başta sadece soyluların kullanımındaymış saha sonra tüm Çin'e yayılmış. Çinliler uzun süre ipek yapımını gizli tutmaya çalışmışlar. Fakat ipek böceği yumurtalarını dışarı çıkamak ve üretim yöntemlerini yabancılara açıklamak ölüm cezası getirdiği halde Uzakdoğu da Japonya yayılmasını engelleyemişler. Rivayete göre keşişler de bastonlarının içlerindeki gizli kompartmanlar yolu ile Bizans'a ipekböceği yumurtalarını sokmuşlar.

Mısır'daki mumyalarda ipek giysi kalıntılaır bulunması, ipek ticaretinin o zammanlarda başladığının en somut kanıtı. İpek, üretici ülkeler için uzuuun bir süre iyi bir gelir kaynağı olmuş. Talep çokmuş fakat üretim gizli olduğu için ancak ticaret yöntimi ile elde edilebiliyormuş. Doğu ile Batı'nın arasında ticaret yoluna " İpek Yolu" denmesi boşuna değil.

İpekböceği ==>Bombyx mori
Not: Güve yerine kelebek'i kullanmayı tercih ettim. Doğrusu güve ..

34 ve ağırlıklar

34 yaşındayım.

Kendimle insan olarak gurur duymak isteyeceğim bir yaş. Ama elimde var sıfır, yıllardır böyle hissediyorum. Ve bu his, bir şey yapma isteğimi boğacak kadar ağır.

Yokluk hissedip hayıflanmak, sanirim değişiklik yapmak için çabalamaktan daha kolay geliyor.
64'umde de mi bu hislerle mi olucam, hayatimi da boyle yasayip bitircek olma ihtimalim epey ürkütücü, ama bu fikir bile beni fıştıklamaya yetmiyor.

Bir de bu kadar ağırlığını hissettiğim diğer his, özlem.

Arkadaşlarımı özlüyorum, hepsi benden uzak. Onların yokluğu beni amaçlarımız yolunda yalnız bıraktı. Her şeyi onlarla beraber yapacağımı sanıyordum, oysa bir yere kadarmış beraberlik. Dünyanın dört bir yanına dağılıp telefonlarda, internet üzerinde, yılda bir kere bile görüşmeden devam ettirdiğimiz dostluklar, yokluktan daha iyi ama onlarla baraber olmamizin yanindan bile gecemez.

Mesafe olarak yakın olanlarlasa da iş, üşenme, hayat eşleri, çocuk arasında sıkışık, eskinin gölgesinde görüşüyoruz. Ama hic eskisi gibi değil.

Arkadaşlar için kalp ağrısı çekilebileceğini 30larımda öğrendim.

Sevgilimi özlüyorum, bir var, bir yok. Olduğunda da başka bir mekanda daha özgür olduğumuz zamanları özlüyorum.

Ailemin baskısından sıkılıyorum ama bir on yıla onların da olmayacağını düşünüp onlara da özlem duyuyorum.

Altı yıl önce ölen teyzemi özlüyorum, "günaydın güzelim" diye telefon açmasını özlüyorum.

Yaşın getirdiği sosyal baskıdan sıkılıyorum, herkesin aynı standart yaşamı yaşaması için yapılan baskıdan sıkılıyorum. Onları takmıyorum demekten sıkılıyorum, ama içten içe taktığımı hissettiğimde yaşadığım panikten sıkılıyorum.

Sorumluluk almaktan korkuyorum, kendi hayatima getireceğim değişikliklerden, bu degisikliklerden cevremdeki insanlarin etkilenmesinden ve onlarin mutsuz olma ihtimalinden korkuyorum.

ben beşbuçuk senedir bu İstanbul'u sevemedim! bu da farkli bir yazi.. Evinde hissetmek uzere....

19 Nisan İlk Gün

Saat 17:15 birazdan işten çıkacağım. Bu ilk blog denemem, soylemek stediklerimi düşünüp derleyip yazmak çok zormuş. Aslında 30'ların iki kişilik yaşamlarından bahset istiyordum. Ama her yazıyı da yazarken sanki birilerini kırabilecekmişim ve söyleyeceklerime dikkat etmeliyim gibi geliyor.